İncitirsin Şiiri - Meryem Keskin

Büyüklenme ey gönül, heybetini gizli tut,
Sılaya varamazsan yolunu incitirsin.
Yâr yüreği narindir, sitemli sözünü yut,
Aşkla öten bülbülün dilini incitirsin.

Koşan doru atların bir gün gelir yorulur,
Bahar gider, güz gelir, coşkun seller durulur.
Sevda sırça bir kadeh, rüzgâr esse kırılır,
Tutmayı bilmez isen elini incitirsin.

Geçer gider gençliğin, yıllar seni de yorar,
İşte o gün ellerin tutunacak el arar.
O siyah saçındaki akların hesap sorar,
Taramayı bilmezsen telini incitirsin.

Aldanma bu dünyaya, can dersin, cellat olur,
Sönerse ışıkların, gölgen bile kaybolur.
Yâren bir gül ağacı, toprağında can bulur,
Okşamayı bilmezsen gülünü incitirsin.

Hesabını kim sorar gözden akan selinin,
Sırça kadeh tutmayan o kınalı elinin.
Ayrılıp sevdiğinden yalnız kalan gelinin,
Dokunma duvağına, tülünü incitirsin.

Dağları mesken tutan boz yeleli kurdunun,
Peygamber ocağında talim gören ordunun.
Taşı elmas, toprağı bereketli yurdunun,
Övme denizlerini, gölünü incitirsin.

Gerçeğini gör gayrı maskeli suratların.
Yerle yeksan olursun açmazsa kanatların.
Rüzgârlarla yarışan yiğit dostu atların,
Yağız, doru, ak dersen alını incitirsin.

Meryem Keskin
Kaleme alınış tarihi: 16.08.2026