sen yokken bir akşam üstü
gözlerim kapanırsa çaresiz
son bekleyişlerimde seni arar bu gözlerim
hep seni bekler kollarım
yastığı sımsıkı sıkarak senmiş gibi
eğerki gelemiyecekse son bekleyişlerimde
dokunmayın bana ellemeyin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta