İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Herkes insanlık öldü derde kendilerinin öldürdüğünü
kabullenemezler

Eğer insanlık ölmüşse onu öldürenler bizleriz başkaları,
değil

Herkesin yükünü omuzlanırsan sen bitersin onlar ise
yaşarlar

Yüküm ağırdı dersin bittim dersin ne yükü bizler
yük çektiğini görmedik derler sen görünmez yükü
asla tarif edemezsin suçlu yine sen olursun

Biliyorum ki O bitti demedikçe bitmeyecektir
herkesin yuları onun elindedir

Sen yularsız başı boş olduğunu sanırsın ve
bu yüzden rahat yaşarsın

İyi bir insan öldüğünde dünya cehenneminden kurtulmuş
demektir
Kimse kimsenin için ağlamaz herkes kendi derdine ağlar

Bir insanın candan sevdiği bir dostu öldüğünde
onun için kıyamet kopmuştur

Dünyada sevenler neden gülmüyor
Yazımıdır kadermidir bilinmez
Kimse kimselerin derdin bilmiyor
Herkes kendi derdiyle yaşayıp gider

Ölen ölüye eğer ağlayacaksan sağ iken ağla
Ölenden sonra ağlamak boştur ölen eğer
Hakkın rızalığını kazanmışsa ona ölüm düğün
bayramdır dünyanın kahrından kurtuldu sen
ağlayacaksan kendine ağla aslında kimse
kimseye ağlamaz herkes kendi haline ağlar

Ne kadar vicdansız oluşunuz o kadar günahkar
oluşunuzun kanıtlarındandır

Günah birilerine sinirlenip küfür etmekten ziyade
ne kadar Haktan uzaklaştığınızla ilgilidir

Kimleri sevdiğiniz sizlerin o aynada kendinizi görüp
kendinizi sevmenizdir

Kimse kimseyi sevmez ayna aracığıyla kendi güzelliğini
keşif etmiş olur

Herkes kendini beğeniyor bende kendimi bilenden
beri beğeniyorum

İnsanlar inandıklarını söylerler fakat kendi bildikleri
Gibi yaşarlar biz inandık derler ne halden anlarlar
Ne dilden nede yoldan ne merhamet ne vicdan
Ne sevgi nede saygı vardır vardır fakat yapmacıktır
Varmış gibi görüntü vardır samimiyet içtenlik yoktur
Bunu tesbit için içinden çıkılmaz yaşanılan bir olayla