İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Var edersin yaşatmazsın nedendir
Kan kusturup kahretmek hoşa mı gider
Her gün bin bir çile yükler durursun
Kan kusturup kahretmek hoşa mı gider

Kainat mülkündür bunu bilirim

Hayat denen bu ocağın içinde
Yıllar yılı pişe pişe yandım ben
Ne yandığım duyan ne gören oldu
İçten içe her gün yanan ben oldum
***
İçimde bir kazan kaynayıp durdu

Zehirli bir kazan içine attın
Ben kurtar dedikçe sen zehir kattın
Zıkkımın kökünü bana tattırdın
Kazana atıp da tattıran sensin

Şeytana yoldaş olanlar kısa vadede kazanmış
Gibi görünürler

Dünya hayatı kısa olduğuna göre bir rüyadan
İbarettir

Ölüm mü yaşam mı deseler sen ne dersin ben
kolayı seçerim sen zoru seçtiğinde ölmeyecekmisin

Ölüm yok olmaksa dünya cehenneminden kurtulmuş
olursun üzülmen gerekmez sevinmelisin

Sen gittin gideli buralar bomboş
Ne yapıp edeyim bilemiyorum
İki evlat bıraktın bana emanet
Ne yapıp edeyim bilemiyorum

Yıkıldı bu dünya başa yıkıldı

Evin barkın sessizliğe gömüldü
Sen gittin gideli buralar viran
Taktir Haktan geldi kime ne deyim
Sen gittin gideli buralar viran

Bu sahneyi kuran sensin
Yazar sensin yönetmen sen
Hayal gücün erişilmez
Gören sensin bilen sensin

Bu şehre ilk adım attığımda bir şeylerin ters gittiğini
fark etmiştim

İstanbul derlerdi çok güzel bir yer olduğunu sanırdım
öyle düşünmüştüm tam tersi çıktı İstanbul benim için
bir cehennemdi bir ömrü bu cehennemde heba ettim

İnsanlar atalarından gördükleri geleneğe göre
Bir yol izlerler öyle inanırlar neye niçin neden
İnandıklarını da bilmezler merakta etmezler
Sormazlar sorgulamazlar sorgulayanı da
Bir şekilde sustururlar