İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

İnsan doğduğunda cehenneme düşmüştür o ise
yaşamak ister cehenneme düştüğünün farkında bile
değildir

Akledenler bir an önce bu cehennemden kurtulmak
isteyenlerdir kalanlarsa sadece yaşamaya çalışan

İnsan doğduğunda kaybetmiştir başına gelecekleri
bilseydi doğduğu gün ölmek isterdi bilgisizliktir insanı
yaşatan bilge olup çile çekmektense bilgisiz ol yaşa

Hayat herkese yaşama şansı sunmaz dünya da
adalet arama bulamazsın

İnsan Düştüğünde

İnsan düştüğünde hayat bitermiş
Eş imiş dost imiş hepsi boşaymış
Dünya sana san ki olur bir zindan
Gündüzmüş geçeymiş hepsi boşaymış

İnsan düştüğünde öğrenir düşmeyen bildiğini
sanır bilmek bire bir yaşamın öğretisidir gerçek
öğretmen seni her konuda sınava sokar sen uyursun

uyandığında nasıl olsa göreceksin görmek değil
yaşarken fark edip sınav edildiğin sahnelerden

Dünyaya geldiysen yaşamaya çalışacaksın yaşamayacaksın yaşayacağını sanırken
biteceksin

Kimseye yalan söyleyip de yaşayacağını
söyleyemem kimse yaşamayacak dünya
bir tuzaktır seni sıkar fakat boğmaz kötü

İnsanlar inandığını söyler bense hal ve davranışlara
bakarım kimsenin inanıp inanmadığı beni ilgilendirmez

beni ilgilendiren hal ve davranışlarıdır hal ve davranışlar
insanlığa uygunsa o insan bilmese de onun özü inanmış
fakat inandım dememektedir inandım diyenlerin neler

Safım belli oldu sadece kendimleyim
keşke beni bana bıraksalar

Beni bana bırakmayanlar sıkıcı gelse de
katlanmak zorundayım

Doğduğuma binlerce kez pişman oldum

Sadece keşke doğmasaydım diyebiliyorum
başka bir şey yapamıyorum

İnsanın çaresizliği her an her dakika ölmekmiş

İnsanın içindeki insan ölünce hayvanlık devreye girer
bütün hayvanlar ondan görünür eğer sen gerçekten
okuya bilirsen

İnsan insan olabilseydi kavgalar gürültüler bu kadar
sürmezdi bir şekilde birlik sağlanırdı sağlanmadığına

Nerden geldin bu cihana
Söyle bana Âdemoğlu
Anan kimdi baban kimdi
Söyle bana Âdemoğlu

Din imanla övünürsün