İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Sensiz bu dünyada ben hiç gülmedim
Hep ağladım göz yaşımı silmedim
Nasıl edem nere gidem bilmedim
Yaşıyorum amma sensiz ölü gibiyim

Senin sevdaların hala düşümde

Allah öyle bir Allah-ki sadece kanadını kolunu
kırdıkları onu tanımış ve bilmiş olacaktır

Allah-ı tanımayanlar güç gösterisi yaparlar Ondan
habersiz gücü kendilerinden bilirler

Büyük saraylar görürsün içinde insan yoktur insan
görürsün yiyecek aşı yatacak yeri yoktur

Sen bu dünya düzenini görüp de baş kaldırmıyorsan
neden ve niçin inanıyorsun

Ölüler arasında dirilere yer yoktur

Ölüler diri olduklarını söylerler
ölüler çoğunluktadır

Ölüler ölü olduklarını kabir-e

Kimseye kendinizi anlatmaya çalışmayınız nasıl olsa
kimse kimseyi anlamayacaktır

Kimse kimsenin derdinde değildir derdindeymiş gibi
yaparlar bunu sizler bir başınıza cehenneminizi yaşadığınızda bilmiş olacaksınızdır

Zor zamanlarınızda sizlerle olmayanları ölülerden
sayın gitsin
diri olmalarının can yakmaktan başka bir işe yaramadığını göreceksiniz

Can yakmaktan başka işleri olmayanlar insan kılıfında
birer mahluktur da sizler görüntüye aldanırsınız

İnsanların hal ve davranışlarına bakarsın ölü
oldukların görürsün

uyarmaya çalıştığında senin deli olduğunu
söylerler ölüler dirilere hep deli demiştirler

Sözümü söyler giderim
Kimse fark edemez beni
Ne el ile tutulurum
Nede gözler görür beni
***
Kimseler beni anlamaz

Eğer ölülerin içinde diri isen ölülere diri olduğunu
sezdirme sende onlar gibi ölü gözük fakat diri kal

Ömrüm bir şeyler yapıp bir şeylerin değişeceğini
beklemekle geçti ne bir şeyler yapmanın nede
beklememin bir işe yaramadığını gördüm herkes
halinden gayet memrundu ölülere diyecek sözüm
kalmadı