Psikolojik ölüm yaşarken ölmektir sahte benliğin
yavaş yavaş çığlık atmasıdır sen bu hale düştüğünde
herkes senden korkacaktır hatta sende ne olduğunu
tam olarak bilemediğinden sende neye uğradığına
şaşırıp kalacaksın
Yarım asırdır dosta hizmet etmekle huzuru buldum mu
hayır buldum desem yalan olur gerçekler acıdır kimseler
duymak istemez fakat gördüklerimi söylemek zorundayım
haklı haksız aramıyorum sadece gerçeği söylüyorum
her ne yaparsan yap acı çekeceksin kaçmakla da
Var edersin yaşatmazsın nedendir
Kan kusturup kahretmek hoşa mı gider
Her gün bin bir çile yükler durursun
Kan kusturup kahretmek hoşa mı gider
Kainat mülkündür bunu bilirim
Hayat denen bu ocağın içinde
Yıllar yılı pişe pişe yandım ben
Ne yandığım duyan ne gören oldu
İçten içe her gün yanan ben oldum
***
İçimde bir kazan kaynayıp durdu
Zehirli bir kazan içine attın
Ben kurtar dedikçe sen zehir kattın
Zıkkımın kökünü bana tattırdın
Kazana atıp da tattıran sensin
Şeytana yoldaş olanlar kısa vadede kazanmış
Gibi görünürler
Dünya hayatı kısa olduğuna göre bir rüyadan
İbarettir
Ölüm mü yaşam mı deseler sen ne dersin ben
kolayı seçerim sen zoru seçtiğinde ölmeyecekmisin
Ölüm yok olmaksa dünya cehenneminden kurtulmuş
olursun üzülmen gerekmez sevinmelisin
Bu sahneyi kuran sensin
Yazar sensin yönetmen sen
Hayal gücün erişilmez
Gören sensin bilen sensin
Bu şehre ilk adım attığımda bir şeylerin ters gittiğini
fark etmiştim
İstanbul derlerdi çok güzel bir yer olduğunu sanırdım
öyle düşünmüştüm tam tersi çıktı İstanbul benim için
bir cehennemdi bir ömrü bu cehennemde heba ettim
İnsanlar atalarından gördükleri geleneğe göre
Bir yol izlerler öyle inanırlar neye niçin neden
İnandıklarını da bilmezler merakta etmezler
Sormazlar sorgulamazlar sorgulayanı da
Bir şekilde sustururlar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!