İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Merhametsiz bir ocağın içinde
Yıllarca sen yanarsın da gören yok
Ben yandım dedikçe odun atarlar
Feryadın gökleri inletir gider
Damla su dökecek insan bulunmaz

Merhametsiz insanlar inanmış olsalar da inanmamıştırlar
Merhametli insanlar inanmış olmasalar da inanmıştırlar

Merhametsiz insanları sevemem
Merhametsiz insanlar zalimdir zalim
Açıma duygusu nedir bilmezler
Vicdanı olmayanlar zalimdir zalim

İnsanları ezip kendin överler

Dost bildiklerin hep seni üzerler
Gönül yarasını kimseler bilmez
Dışarıdan yara görünmez amma
Gönül yarasının merhemi yoktur
***
Ayrılık görünür dertler dolanda

Ölümden neden korkarsınız anlamadım ya yaşadığınızı
sanıyorsunuz yada yaşayacağınızı öyle bir şey yok sadece boş hayallerle kendimizi avutur dururuz elden de
bir şey gelmemektedir

Hayat sana sürekli oyun oynar ve sonunda seni doğduğuna pişman eder ve hayata kahredersin de
gene de yakanı bırakmaz senden alacağı her neyse

Meyletme dünya varına
Belki çıkmazsın yarına
Öksüz yetime derman ol
Hakta sana derman olsun

Dünya handır konan göçer

Yıllarca dolaştım ıssız çöllerde
Ne bir çiçek gördüm nede dal gördüm
Hayretler içinde kaldım şaşırdım
Meyvesiz çiçeksiz çölü terk ettim

Gülmedim dünyada gülenler gülsün
Sürmedim ben sefa sürenler sürsün
İsterse bu dünya ebedi kalsın
Ben ölüp mezara girdikten sonra

Ömür boyu beni zindanda tutan

Geçem belli değil gün belli değil
Ölüp de mezara girenden beri
Acılarımla ben baş başa kalmışım
Ölüp de mezara girenden beri

Her bir olay bir elemedir olaylar ağırlaştıkça herkesin
yavaş yavaş elendiğini göreceksin

olaylar sana yük olanları elemek içindir elendikçe
kendine döneceksin istemesen de bir başına
kalacaksın bu sayede evreni bir kitap insanları ise