İlle evin Şiiri - Muharrem Akman

İLLE DE EVİN

Bitmişti ötelerin
Apartman dairesinin
Üst katı kadardı menzilin
El, ayak, eş, dost terketmiş
Kalmış kimsesizliğin
Elinde değneğin
Zor taşınan bedenin
Yanıbaşında sandığın
Oysa hastane köşelerinde
Can çekişen eşin
Vermemişti mevlam sana
Kolun kanadın olacak bir can canan
Neylersin kaderim dersin

Pencereler kör, kapılar kapalı
Sana senden başka herkes yabancı
Geçmişte kalmıştı bütün özlemin
İlle de evin ille de evin
Ne zor gelmişti sana huzur evinde ikametin
Sebebi sanki hem kızıp hem sevdiğin eşin
Seni buralara getirilme nedenin
Uzanmış, şükür ki şefkatli eli devletin
İlle de evin ille de evin

Oysa hazırdı burada,
Hemşerin, hekimin yemeğin giysin
Tüm bu nimetleri görmez gözlerin
Evimde olsam kuru ekmekde yerim
Çamaşırlarımı kirliyken de giyerim
Kpılarım açılır gelip gidenim olur
Eşim dostumla hasbehal ederim
ille de evin ille de evin

Muharrem Akman /Zonguldak