İlk Ve Son Aşk Şiiri - Hasan Salih Avcı

Bir cümle düştü araya zamandan,
“İlk ve son aşkım sen olacaktın”dedim.
Bir ömürlük vaatti o,
Şimdi mezartaşına yazılmış bir ninni gibi.

Gözbebeklerimde büyüttüğüm o bahçem
İlk tomurcukta soldu,ilk baharda.
Sen olacaktın diye bekledim kışları,
Sen varken dondu yüreğimin baharı.

Son limandın, vardığım her yol sendin,
Gidemeden batık bir gemi oldun.
“Sen olacaktın”en kanayan yaramsın,
Olmayan her şeyin adı oldun.

Damarlarımda gezinen bir hüzün,
İlk nefeste başlayıp son nefese kadar.
“Sen olacaktın”şimdi bir çığlık bu söz,
Yankısı çarpıyor kalbin titrek duvarına.

Gözlerim aradı seni her yerde,
Bulduğu her şey senin izin.
İlk ve sonmuşsun,öyle yazmış kader,
Arada kaybolmuş bütün benliğim.

Bir cümleyle çizildi kaderim,
“Sen olacaktın”diyen dil sustu.
Şimdi bir şiirin en hüzünlü dizesi,
Yarım kalmış bir ömrün tek gerçeği.

Ne etsin Hasan Efendi,
Oturup hayalinle konuşmaya…
Bir çay,bir kahve, bir sigarayla soluk bulsun,
Varsın desinler deli diye.

Beni benden iyi bilen Rab varken,
Niye kulak assın diyenlere?