İlk Kez Şiiri - Pablo Bobonjioli

İlk Kez

Okul bitti. Sınıftan çıktım.
Uzun koridordan doğru yürüdüm ve girişin yanında onu gördüm!
Uzun boylu, sarı saçlı, dünya güzeli kız karşımdaydı, o deniz kadar rahatlatıcı gözlerine bakakaldım.
Dişi aslan gibi bakıyordu.
Bakışı ürkütücü, soğuk ve hayran ediciydi. Kendisi asildi.
O da bana kilitlenmişti….
Zamanı kaybetmiştim, zamanı hissetmiyordum.
Sonsuzluğa dalmıştım.
Bir an, arkadaşım İbrahim yavaşça karnıma vurup, çevirip gitti.
O beni onun büyüsünden kurtardı.
Hayır! Yok!
Ben öyle düşünmek istiyorum.
Halbuki artık onun elindeyim…..
Sanırım o anı sonsuz kez yaşadım ve doyamadım.
Ben ona gidemiyorum, hislerimi anlatamıyorum!
Bunu yaparsam bambaşka yerlere beni götürebilir.
O kadar çekici geliyor ki hiç unutmayacağım serüven gibi.
Tutkuma kendimi kaptırmamak için acı çekiyorum.
Bin kez düşündüm ama olmuyor, olamazda!
Kendimi kaybetmeden bunu akıllıca halletmeliyim.
Benim hedeflerim var.
Şansımı böyle kaybedenem.
O hikayeyi başlamadam bitirmeliyim….