İlk Defa Kaçmıyorsun Şiiri - Hilmi Atasever

Sen yalnızca geçmişin kararları değilsin,
ne de ertelenmiş hayallerinin küskün gölgesi.

Olmak zorunda kaldıklarının toplamısın,
olmak isteyip olamadıklarının ağırlığı.

Biriken bir ses var içinde adını koyamadığın,
kendi içinden taşmak isteyen.

Bazı günler güçlü duruşunun adı sensin,
bazı günler suskunluğun.

Yorulduğunu söyleyemediğin için
dik durmayı karakter sandığın.

Bir an var kimsenin bakmadığı,
orada hâlâ nefes alan bir sen duruyor.

Yorgunluğunu saklamayan,
anlaşılma ihtiyacını sessizce taşıyan.

Kırılganlığı bir kusur gibi taşımıyor yorgun bedenin.
İlk kez kendine geç kalmadığını hissediyor.

Belki dünya hâlâ aynı, yükler yerli yerinde,
ilk defa kaçmıyorsun senden, kavga hala derinde.

Ve sen anlıyorsun: kendini kurtarmak değil mesele,
kaçmamayı öğrenmek kendinden.

Her şeyi onarmak zorunda değilsin,
bazı şeyleri olduğu gibi bırakabilmek.

Bazen iyileşmek, ayağa kalkmak değil,
otururken de kendine bakabilmek.

Dağılmışken de boş verme sakın,
iyilikten gayrısı boşa emek.