Gözlerinde özlemle demlenen bir yürek,
“Kalbimin ilk lisanı sensen,” derdin…
Ben gözlerine bakıp
“Gözlerin, lisanların en güzeli,” derdim.
Demlenmiş yüreğinin sessizliğinde
kendi suretimi gözlerinde görmek…
Sanki kendime değil,
sende bıraktığım hâlime bakmaktı.
Bir bakışın içimde
bin cümleye dönüşürdü;
ama seni anlatmaya gelince
kelimeler susardı.
Çünkü bazı sevdalar
dile değil,
gözlerin derinliğine yazılırdı.
Ve ben,
senin gözlerinde kendimi bulduğum o yerde
hâlâ seni arıyorum…
Özlem dediğin,
bir insanın yokluğunda
kendi suretine bile yabancı kalmakmış.
Kayıt Tarihi : 13.09.2026 02:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!