İlk Aşk Şiiri - Elif Eyüboğlu

------------İLK-------------

Sandığıma,yanılıp,yanıldığıma,kapılıp,kapıldığımdan,sıyrılıp,üzerine öfkemi bulaştırdığım tertemiz yenilmişliğimdir ilk aşkım.

Bu kadardan dahası olan bir hayattın içinde,aldatılmış sadakatler şehrinin,ağır başlı hokkabazları,bir ipi bile paylaşamazlarıyız, masaldan daha gerçek, gerçekten daha kandırılmışız, biz buraların iliz yondan aşıklarıyız.

Sermişim ne var ne yok önüme,eskiyen yüzlerini değiştirmek istemişim omzuna yaslandığım yastığımın, tutup da elini bırakmadığım yaslarımın.

Açıkça eksilmişim, artacağım yerde, belli ki ilk gün ki gibi değil hırpalanmış masumiyetim, kalanım azalmaktayken,gidenlerimin hesabını çoktan koyuvermişim.

Düğüm,düğüm dolanmış,uzaklaşabildiğim kadar yakınmışım sevdaya...

Çözülür mü bir gün aklım da karışmış düğümler,uzaklar yakın olur mu biz elimizi sürmeden.

İçimde aşkın dilinden anlamayan bir bebek,,bir melek saklı en derinim en gerçeğimde.

Sonla ilk karşılaştığım,hiçbir şey konuşmadan her şeyin anlatıldığı yerdir,aşk...

Uğruna ölünecek kadar çoktur da, yaşanamayacak kadar az olandır...

Bir damla daha eksildiğimiz,bir başlayıp sonunu getiremediğimiz,
Unutmak kadar son,
Unutmamak kadar sonsuzdur

Bir müebbet ihtimali,
Gözler önündeki iyi halin görmezden gelinişidir, aşk...

Elif Eyüboğlu