İlim Şiiri - Teemmüli Abd

Olmuş ve olacaklar O’nun bilgisindedir,
İnsan bunları bilmek için gayret edendir.
İlimler iki çeşittir: İslami ve beşeridir,
İkisinin de kaynağı Rabbü’l-Âlemîn’dir.

Bize lazım Rabbimizin nasihati,
Bazıları açıktır, bazıları gaybî.
Rehber edinir isen Kur’an ve Sünnet’i,
O zaman anlarsın manayı, hikmeti, hakikati.

İlim yolunda lazımdır tevhid, ahlak, edep;
Yok ise olursun kitap yüklü merkep.
Sonra gelir bilgi, fakülte, mezhep;
Var ise lazımlar, bilirsin sonuç ve sebep.

Yaratıldı madde, nesne, her bir zerre;
Bazıları görünmüyor, acaba nerede?
Hakikatin üzerinde var bir perde,
Ancak ilim kaldırır; delili vardır âlemde.

Asırlardır yandı kandiller, yetişti bilginler, âlimler;
Yazarak bitmedi sözler, kavramlar, nimetler.
Yazılıyor, yazılacak sebepler, sonuçlar, bilgiler;
Lokman yirmi yediye bak, orada hüküm ve hikmetler.

Eğrilik, düzlük, patika; hepsi biter zirvede.
“Oldum” deme, küçümseme, dikkat et nefsine.
Eyvah eder, pişman olursun son nefeste;
Bir bilen vardır, her bilenin üstünde.

Ahirette huzurda sorulacak ilim tevhiddir;
İlimlerin şahı, mertebesi en yücedir.
O gün sorulmaz sana felsefeden, kelamdan;
Nebi dedi, duymadın mı: Ayırasın faydalıyı faydasızdan.

Âlimler Resûlullah’ın varisidir;
Nebi dedi, O kendini nasıl övdüyse öyledir.
Fazlasına kalkışmak çarpıtmak ve çelişkidir;
Dikkatli ol, A’râf yüz seksen apaçık bir tehdittir.

İlmin meyvesi tefekkürdür;
Yedin ise açığa çıkan hamd, şükürdür.
Kibir, cedel nefistendir; özürdür.
Meyvesiz ağaç toprağına zulümdür.

İlim yolunda şeytan olmaz ise olur mu?
Önündeki yol mu, uçurum mu?
Savunduğun Kur’an’a, Sünnet’e uygun mu?
Hiç bilen ile bilmeyen bir olur mu?