İlhan İnci Şiirleri - Şair İlhan İnci

Bir bilsen nasıl ağlar gözyaşlarım bir bilsen
Çaresizliğimi yutkunurum sessizce
Yıkılır umutlarım, kırılır bir bir fidelerim.
Yoksa zamana mı küsmüş benliğim.

Yaşanmışlıklara kurşun sıkmış ömrüm

İsminin beş harfi gelir aklıma.
Beynim zonklanır, yüreğim sancır.
Şakaklarıma sanki zincir vurulmuş.
Yasta kaldı bedenim, ne yapsam üşürüm.

Gülen gözlerine perde inmişti acının dediğince.
Dört yerde kırılan kolu ve cansız parmakları.
İçinde kavrulan bir yangın yığını belirir gözleri
Bedenini yenik düşürmüştü sancılı yüreği.

Kan damlıyor sırma saçları, sanki sudan çıkmış.

Yüreğimi tutsak etmiş zincirin yedi halkası.
Gök kubbenin maviliği, tabiatın rengarenk tonları Ve söyleşiler seslendiren kuş sesleri
Uzaklardayım özgürlüğümün çaresizliğinden

Yankılanır içimde soğuk demir parmaklar.
Yüreğim savrulur, suskun vicdanlara esir.

Söylesem sana baharın rengini
Kuşların, çiçeklerin gülüşlerini
Yarım kalan şiirimi
Ve bakmaya kıyamadığım gözlerini.

Vazgeçtiğini sandığım sözlerin

Kirvem ölüm altı okka, bedene toz koymaz.
Gelmeden hissettirir sanki yaşarcasına
Kara bulutları düşürür beyhude yorgunluğuma
Bekler mi sabahı kapanan kirpiklerim.

Bak yine bir ağıt yakılır baş ucumda, annem mi? bilemedim

Yeni nakışlar beliriyor eskiyen bedenimden.
Lal olmuş dilim, ağarmış saçlarım, tutmayan dizlerim
Çizgiler, ah o benzimi beliren beyhude çizgiler
Sanki sonbaharını yaşar ömrüm.

Her zaman ki gibi aklımdan çıkmayan sen
Dilimden düşmeyen sensizliğin türküsü.
Gözümde süzülen çaresiz gözyaşım.
Baş başayım çaresizliğimle aklımda ki sen.

Umutsuz yarınların haykıran amansız sesi

Gözlerinde mahmur muydu? Sevgili
Kırağı gibi düşmüş saçlarına aklar.
İçimde açılan yaran beynimi zonklar.
Ne söylesem nafile kapanır mı sanırsın.

Oysa nasıl da koparmıştık tarla başında

Penceremde eksik kaldı gündüzün aydınlığı.
Bir rüya gibi geçti zamanın bedbaht yolculuğu
Yorgun ve bitkin gözlerimin naçiz çizgilerinden.
Yük ağır, yol uzun, yara derin, zaman kısa yolcu.

Gündüzü sana yazdım gece benim neticem oldu.