İlam Şiiri - Mesut Çiftci 2

Saçmalığı gördüm,
Budala olan benmişim,
Taşlı tarlayı ben sürdüm,
Bu zaferle yenilmişim.

Yüzüme bulaşan,
Başıma zafer tacı takan elin kiriymiş,
Ak pak anlımdaki bu kara,
Kaderimin çirkinliğiymiş.

Haziran sıcağında doluya yakalanmış çiçeklerim,
Bir madrabazın günlüğünde hiç edilmiş emeklerim.
Kendimi bildim bileli emeklerim,
Herkes kalkmış iki ayak üstüne,
Benim kollarım kırık, kan içinde bileklerim.

Bu prangaları ayaklarıma kim taktı?
Kötü olan bendim madem,
Ormanlarımı kim yaktı?
Börtü böcek bin bir alem,
Zihnimin korkunç kırsalı,
Kim söndürebilir bu dehşetli yangını?

Hükmüm geriye bırakılmış mahkemem kurulmadan,
Sefaletim ilam olunmuş henüz ben doğmadan,
Hem sanık, hem tanık, hem de tanıdık bulamadan,
İnfaz edilmiş cezam henüz ben doğrulmadan.

Sanık sandalyesinde oturan bir maktulüm ben,
Suçum müspet, delillerim menfi,
Kim bu perdenin arkasındaki efendi?
Ahmaklıkla ahbap olan iflah olmaz bu beden,
Gencecik hayalleri olan o körpe fikir kimindi?

Daha yaşamadan öldüm,
Kimsesizlerin arasında gömüldüm,
Henüz yaşarken üstelik,
Yere batsın yüreğimdeki mükemmellik.