İkilem Şiiri - Selahattin Koca

Ben sadece yazıyorum, kusur arama;
Kalemim, yaratılanın yansıması.
Seni tasvir etmek zor zanaat,
Yokluğunu seçtim; çünkü o, ilhamın aynası.
​
Biliyorum, hiç tükenmeyecek o "var";
Üzülsem mi sevinsem mi gelmeyecek olmana?
İki arada kaldım yarim, zorlama,
Seni yazmak mı, yaşamak mı zor olan?
​
Benim seçtiğimin önemi var mı?
Yaşamak istesem durduracaksın zamanı.
Aklımda kalan birkaç anı;
Onlarla şekillendirdim her kelamı.
​
Benden beklemezdin, kaç tane şiir yazdım...
"Değiş" diyordun, değiştim; olmaz mı?
Eskiden seviyordun da şimdi bakmazsın,
Aklına kim girdi? Sen böyle yapmazdın.
​
Kibirle dost oldun, ondan mı?
Bana üstten bakıyorsun çoktandır.
Yanında kimse yokken ben vardım;
Şimdi kalabalıkta kayboldum, gören var mı?
​
Beni neden yok sayıyorsun?
Gidişinle boş kaldı kalbimin kuytusu.
Seni bilmeyen, beni sanıyor duygusuz;
Haklı sayılırlar, giderken götürdün kuşkusuz.
​
Arkanda ruhsuz bir beden bıraktın,
Yazarak avutuyorum kendimi artık.
Seni döndürecek bir cümle kuramadım;
Sanki konuşmamı yasaklamış Tanrım...