Hazan kokuyor pembe çiçeğe durmuş bahar dalı. Rüzgârın saçlarımda ki aheste akışı boynuma dolanan bir urgan gibi gittikçe sıkıyor.
Yoksun…
Zaten varken de yoktun ki…
Hala beynim ve kalbim arasında ki gelgitlerdesin.
Geldim…
Var olduğunu düşünerek, koşarak heyecanla yürekle geldim.
Hüznün en yakın arkadaşı yalnızlıktı. Bir susuştu içimde ki, hiç kimsenin duymadığı ve anlam yükleyemediği. Ne sabahlarımda güneş doğdu, nede ayaz gecemde ay ışıldadı. Gökyüzünde ki yıldızları gelmeden iki sevdalı yüreğe yollamıştım. Acısını da yüreğime düşürmüştüm.
Beni bu eylül öldürecek
Bir aşk kadar zehirli,bir orospu kadar güzel.
Zina yatakları kadar akıcı,terkedilişler kadar hüzünlü.
Sabah serinlikleri; yeni bir aşkın haberlerini getiren
eski yunan ilahelerinin bağbozumu rengi solukları kadar ürpertici.
Öğlen güneşleri; üzüm salkımları kadar sıcak.
Devamını Oku
Bir aşk kadar zehirli,bir orospu kadar güzel.
Zina yatakları kadar akıcı,terkedilişler kadar hüzünlü.
Sabah serinlikleri; yeni bir aşkın haberlerini getiren
eski yunan ilahelerinin bağbozumu rengi solukları kadar ürpertici.
Öğlen güneşleri; üzüm salkımları kadar sıcak.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta