Gece yarısı bir telefon gedi saat oniki sıfır sıfır dı,
Dostum seni ararken ellerim tuşlara varmadı.
Yollarını gözledim seni bana soran olmadı.
Dedi birisi diğerine yol uzun du,farlar kısa.
Atladı iki arkadaş motor sikletine.
Zifiri karanlık şeritlere işlemişti
Gecenin karanlığını komyonlar dağıtıyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta