İkametgah Şiiri - Sinan Bayram

Ben bütün şehirlerin yabancısıyım artık,
Sokaklar beni tanımıyor, kapılar mühürlü.
Üzerime giydiğim bu dünya, yamalı ve yırtık,
Ruhumun gurbeti bin bir çeşit, türlü türlü.

Ne bir tapu senedim var ne de bir avuç toprağım,
Varlığımın sınırları senin eşiğinde bitiyor.
Kurumuş bir dal gibi rüzgarına muhtacım,
Nefesin, beni hayata yeniden itiyor.

İkametgahım sensin, başka bir adres bilmem,
Gözlerinin içindeki o küçük odaya sığındım.
Kovsan da başka bir dünyanın kapısını çalmam,
Ben en çok senin o ıssız derinliğinde yandım.

Bir hırka, bir lokma değil aradığım bu ömürde,
Malik olmadım hiçbir fani servetin gölgesine.
Zenginliğim; adının gizlendiği o mühürde,
Kulak verdim kalbinin o en mahrem sesine.

Sahiplik dedikleri, koca bir yalanmış meğer,
İnsan ancak ait olduğu kadar özgürleşiyor.
Seninle başlayan o yolculuk her şeye değer,
Ruhum, senin kıyılarında kendisiyle barışıyor.

Sinan Bayram