IĞDIR’LIM
Ararat’ın sessizliğinde büyüyen
heybetli bir dağ gibiydi yüreğin…
Bakışların,
uçsuz bucaksız bir bereketti bana
Gönlün,
Iğdır ovasına inmiş ışık kadar sıcak
Karakale harabeleri gibi
dağılmıştı hüzünlerin
İrem bağlarından kopup gelen
üzüm kokusunu taşıyordu gözlerin
Yıkıntılar arasından
çiçek açmayı bilen bir bahar gibiydin
ay balam
Ve ben
Her baktığımda
memleket hasretiyle sızlayan bir türküyü duyuyordum ruhunda
Tuzluca’nın gökkuşağı tepeleri gibiydi umutların
Bir yanın çocuk
Bir yanın gurbet
Bir yanın sevda…
Şimdi hangi uzak göğe baksam
Iğdır gibi düşüyor hasretin içime…
Erdal Karadağ
13 Mayıs 2023
Kayıt Tarihi : 15.05.2026 13:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
