İçimde durmadan esen rüzgâr var
Geceyle konuşur, sabaha susar
Kalbim alışmış gibi atar ama
Ruhum bir yerlerde eksik kalır.
Düşünce düşünceyi kovalar hep
Sorular cevaplardan daha ağır
Ne kaçabiliyorum bu hâlden ben
Ne de alışabiliyorum buna.
Gülüşüm dudakta yarım kalıyor
Sevinç bile bana biraz uzak
İçimdeki bu sessiz huzursuzluk
Adımı fısıldar, durur, bırakmaz.
Belki bir gün diner, belki kalır
Bu yük benimle yürür yolumda
Ama biliyorum, bu sancı bile
Beni ben yapan izdir sonunda.
Kayıt Tarihi : 31.1.2026 00:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
