Her sabahın beşinde bir çocuk ağlıyor şu köşede,
öyle mahzun ve öyle acılı…
Her sabahın beşinde bir çocuk ağlıyor şu köşede,
terk edilmiş bir yürek kadar, esmerleşmiş acıların ortasında,
ellerinde yarı kırık oyuncağı, eski püskü bir flüt,
öyle acılı çalıyor ki dinlesen her gün ağlamasını istersin çocuğun,
ağladıkça flütü konuşuyor, konuştukça ben ağlıyorum...
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




ve malesef ki öyle bir çocukluk
...
teşekkurler
saygımla
çocuk hayli mutsuz. teşk
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta