İçimde Yaşlanmayan sen

Ben sağlıklı bir hayat süremedim ki…
Kalbimde özlemin, zihnimde hayalin;
Düşlerimde gidişin kaldı.
Hep bir yanımı eksik bıraktın.
Sabah kuşların ötüşü
Seni hatırlatırdı bana.
Kar taneleri inerken yeryüzüne
Çekip gidişin düşerdi aklıma.
Bu yüzden sonbaharın gelmesini
Hiç istemedim.
Dökülen yapraklar, sararan ağaçlar
Ayrılığın habercisi gibiydi.
Tabiat döner durur kendi döngüsünde,
Ama insan…
İnsan dönemez çoğu zaman.
Bakıyorum;
Her şey büyüdükçe kopuyor özünden.
Çocuklar ailesinden,
Kuşlar, kuzular yuvasından…
Ama her kopuş
Bir yerde yeniden bağlanmak demek.
İnsana ayrılığın başlangıcı
Bazen bir birlikteliğin kapısı.
Ve her birliktelik
İçinde bir ayrılığın tohumunu taşır.
Şimdi bana diyorsun ki:
“Yaşlanmışsın…”
Oysa ben farkında değilim.
Hayalimdeki seni
Hiç yaşlandırmadım.
Kıramadım içimdeki seni,
Çizdiğim buğulu camları kıramadım.
İşte böyle…
Sessizce, fark etmeden
Yaşlandım.