Sabahın en kırılgan saatinde
Uyandı içimdeki sessizlik.
Güneş, perdeden sızarken
Adın düştü yere, gölge gibi.
Kalbim bir mevsimi bekler hâlde,
Ne tam kış ne de bahar.
Sen gideli zaman,
Aynı yerden geçip durur, yorularak.
Bir cümle yarım kaldı dudaklarımda,
Tam seni anlatacakken sustu.
Bazı duygular vardır,
Dile gelince eksilir, kalpte büyür.
Rüzgârla savrulan yapraklara benziyorum,
Nereye düşeceğini bilmeyen.
Ama her yolun sonunda
Sana çıkan bir ihtimal saklı içimde.
Gece olunca yıldızlara bakıyorum,
Hepsi seni biliyor sanki.
Işığın uzaktan da olsa
İnsanı hayatta tutmaya yetiyor.
Ve anlıyorum ki
Sevmek dediğin şey,
Birine dokunmadan da
Onu incitmemeye çalışmak.
Sinan Bayram
Sinan BayramKayıt Tarihi : 6.2.2026 17:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!