İçimde Kışlayan Kuşlar Şiiri - Hazal Kar ...

Hevî,
‎Bazı akşamları
‎çayın dibinde unuttum.
‎Kimse görmedi.
‎Kimse sormadı.
‎Zaten insan,
‎en büyük kayıplarını
‎gürültüde değil,
‎kimsenin uğramadığı odalarda büyütür.
‎Bir serçe geldi pencereye.
‎Gagasında paslı bir susuş.
‎Kanadında kış,
‎gözünde uzak bir yokuş.
‎Baktık birbirimize.
‎O uçmadı.
‎Ben konuşmadım.
‎Kimi karşılaşmalar
‎iki sessizliğin
‎birbirine sürtünmesidir.
‎Ben o gün
‎kendime geç kaldım.
‎Aynada yüzüm değil,
‎yüzümden eksilenler vardı.
‎Annemden kalma bir sonbahar,
‎cebimde buruşturulmuş birkaç ah,
‎dilimde söylenirse küçülecek
‎üç beş kelime.
‎Kimi kadınlar ağlamaz.
‎Gözyaşının da
‎bir itibarı var.
‎Bir sınırı,
‎bir son kullanma tarihi.
‎Biz olanı
‎içimizde pişiririz Hevî.
‎Kısık ateşte,
‎acıya acı,
‎sızıya sızı katarak.
‎Sonra sofraya oturur,
‎hiçbir şey olmamış gibi
‎kahve koyarız.
‎Dünya da bunu görür
‎ve adına
‎“iyi” der.
‎Ne büyük yanılgı.
‎Zira kimi susuşlar
‎bir ömrü usul usul gömer.
‎Ne toprak sesi çıkar,
‎ne taş.
‎Sadece insanın içinde
‎bir yer daha kararır.
‎
‎Hevî.
‎Ben artık hiçbir şeyi
‎adıyla çağırmıyorum.
‎Kedere keder demiyorum.
‎Gidişe gidiş.
‎Kendime kendim.
‎Bir gece
‎evdeki bütün saatleri söktüm.
‎Tik tak yok.
‎Vakit yok.
‎Beklemek yok.
‎Duvarlar ilk kez
‎benden yana sustu.
‎Pencereyi açtım.
‎Yağmur gelmedi.
‎İçeri
‎çok eski bir sessizlik girdi,
‎ıslak, ağır,
‎kimseye ait olmayan.
‎Masada soğumuş kahve.
‎Sandalyede çökmüş bir gölge.
‎Eşikte,
‎yıllardır dönmeyen
‎bir ayak sesinin izi.
‎Derken içimde
‎paslı bir kapı açıldı.
‎Gıcırdamadı.
‎Meğer kimi kapılar
‎çoktan açılmış gibi
‎insanın içine kapanır.
‎Kimse çıkmadı.
‎Ben girdim.
‎İnsan bazen
‎kendinden kaçarken
‎kendi içine düşer.
‎Düştüm.
‎O gece aynaya bakmadım Hevî.
‎Aynalar fazla bilir.
‎İnsanın yüzünden önce
‎eksikliğini görür.
‎Sabah
‎yastığımın altında
‎bir serçe ölüsü buldum.
‎Kan yoktu.
‎Tüy yoktu neredeyse.
‎Yalnızca
‎küçücük bir gökyüzü
‎katlanmıştı içine.
‎O vakit anladım ki,
‎Bazı kadınlar gitmez.
‎Bir gece
‎içlerinden bir pencere sökülür.
‎Rüzgâr sanırsın.
‎Değildir.
‎Bir şey eksilir içeride,
‎adı yok,
‎kanı yok,
‎mezarı yok.
‎Kadın yine kalkar,
‎saçını tarar,
‎kahvesini koyar,
‎dışarı çıkar.
‎Kimse anlamaz.
‎Zira kimi yıkımlar
‎duvarı değil,
‎duvarın içindeki sesi yıkar.
‎Ve gece,
‎herkes uyurken,
‎insan kendi adını
‎bir kez daha fısıldar.
‎Cevap gelmez.
‎Yalnız perde kıpırdar.
‎Hevî!
‎kimi ölümler
‎toprağa gömülmez.
‎İnsanın içinde
‎bir kuş susar.
‎Ve o susuş
‎ömrün sonuna dek
‎uçuyormuş gibi
‎kanat çırpar.
‎Anladım.
‎
‎Hazal Karadağ
‎