İçimde Kalan İz Şiiri - Seyrani Göl

Seni düşünmek artık
hoş bir ürperti değil,
içime saplanan soğuk ve keskin bir cam kırığıdır.

Her hatırlayışta
gizli bir yerim kanar derinden.
Kimse görmez o sızıntıyı,
ama ben geceleri nabzımda duyarım.

Adını anmak
dilimin kıyısında bir yaraya dönüşür;
sevda dediğim o eski kelime
kanla yazılmış ağır bir hece olur.

Kalbim yerinden çıkacak gibi atmaz artık
yerinde durur,
ama her atışında
göğsümün duvarına bir çivi daha çakar usulca.

Bu nasıl düş ki
uyanmak bile tam bir kurtuluş sayılmaz?
Gözlerimi kapatsam sen,
açsam yine senin gölgen.

Seni düşlemek
uçurum kenarında uzun süre beklemek gibi;
rüzgâr sahte umutlarla eser,
boşluk acı gerçeği yüzüme çarpar.

Yüzümde açan o masum güller
şimdi dikenlerini içime sürüyor ağır ağır.
Sevda dediğin şey meğer,
hem çiçek hem kapanmayan yara demekmiş.
Bunu geç ve güç öğrendim,
en yaralandığım yerimden.

Kan basıncım değil artık yükselen,
sessiz ve derin bir öfke kabarıyor içimde.
Niye bu kadar yer ettin içimin odalarında?
Niye adın
duvarlarımdan silinmeyen koyu bir iz oldu?

Düşlerken seni
bir yanım hâlâ ürperir ince bir sarsıntıyla,
bir yanım dişlerini sıkar karanlıkta.
Çünkü seni sevmek
yumuşak ve geçici bir bahar değildi;
uzun süren fırtınalı bir mevsimdi.

Ve ben
her ani şimşek çaktığında
adını gördüm parçalanan gökyüzünde.
Şimdi kendime soruyorum:
Sen mi düştün içime ansızın,
yoksa ben mi
kendi ellerimle kendimi sana düşürdüm?
S.GÖL