Doksanlar Şiiri - Olcay Arslan 2

Ev, sessizce uyanırdı sabaha.
Henüz hiçbir sabah küflenmemişti özlemle.
TRT'de başlardı Susam Sokağı.
Saat yediydi, dünya hâlâ masumdu.
İstiklal Marşı’yla kapanırdı ekran.
Çocukluğum saygı duruşunda beklerdi.
Edi’yle konuşurdum içimdeki eksiklikle.
Test yayını gibi yaşardık biz.
Renksiz ama umutla beklenen.
Çocuk kalbinin titrek hatırası.
O ekranın saklanırdı sessizliğinden.
Dışarısı, evsiz cennetimiz.
Bisikletimizle rüzgârı delerdik.
Her pedal bir hayalin kaçış hızına denk.
Komşunun ağacından kopardığımız erikler gibi...
Mayhoştu suçumuz, gizliydi neşemiz…
Sinek ilaçlama arabasının arkasından koşardık.
Çocukluk gaz bulutunun içinden fısıldardı.
Telden arabalar yapardık.
Hayallerimizi plastik poşetlere doldurur...
Uçurtma gibi göğe salar, ipinden tutamazdık.

Akşamüstü, sahilde ateş yakılırdı.
İlk aşkımın gözlerinde titrerdi yıldızlar.
Clementine, iç çekişlerimize sessiz fon müziği olurdu.
Yıldızlarla süslü saçlarımız vardı.
Tahta divanda uyuyakalırdım.
Cırcır böcekleri, başucumda ninni söylerdi.
İskele ucunda denize atlayan ben.
Kâğıt helva içinde eriyen dondurmam...
Aslında büyüyemeyen yanımdım.
Salçalı ekmeğimizi bölüşürdük.
Kimse payından şikâyet etmezdi.
Yoksulluk da aynı ekmeği seviyordu bizimle.
Fruko gazozun tadında sarhoş olurduk.
Okul önlüğümüz maviydi.
Resimlerimiz siyahtı belki.
Yakalar dantelli, cepler mendilli...
Kalbimiz, kokulu silgiler kadar nahifti.
Monami boyalar, kareli defterler...
Renkli hayalden ibaretti her şey.
Hepimiz biraz fakirdik.
Bu yüzden, birbirimizle zengindik.
Anlatması zor…
Çocukluk artık anlatılmıyor.
Silikleşiyor yeni neslin ekranında.
Biz çocuktuk.
Sokakta oynayan...
Elleri kirli, yüreği temiz çocuklardık.
Endişemiz ,annemizin eve gel diye bağırmasıydı.
Biz 90’larda büyüdük.
Belki gökyüzü daha maviydi.
Raflar dolu, cepler dolu, ekranlar parlak…
Kalplerimiz…
Sessizlikte birbirini arıyor.
Şimdi her şeyimiz var.
Dokunduğumuz her şey maziye değiyor.

Şimdi ne kaldı elimde?
Solmuş bir mazi.
Kırılmış ortasından hayatımın..
Özleme dönen çocukluğum.