İçimde bir yer var,
kimsenin dokunmadığı…
Sessiz, sakin,
ama yıldızlarla dolu.
Ne insanlar geçti oradan,
ne sözler, ne hayaller…
Ama hep bir şey eksikti,
adını koyamadığım bir “ben”.
Zaman geçti, rüzgarlar esti,
bazı yaralar sardı kendini,
bazıları hâlâ usul usul sızlar,
ama ben hâlâ buradayım.
Bir sabah uyandım…
Ve dedim ki:
“Ne olursa olsun,
içimde bir yer hâlâ ışık tutuyor bana.”
Ben o ışığın peşine düştüm,
kimseye göstermeden,
kimseyi suçlamadan…
Sadece yürüdüm.
Şimdi biliyorum:
Kırıldığım her yerde
bir çiçek açmış sessizce.
Ve ben artık o bahçede yaşıyorum,
kendi içimde…
Kayıt Tarihi : 5.04.2025 02:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Güzel dizelerdi. Yüreğinize sağlık.
Emeğinize sağlık... Rümeysa... tebrikler...
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Teşekkür ederim
TÜM YORUMLAR (6)