İç Sesin Yolu Şiiri - Mustafa Alp

insan, olgunlaştıkça
kalabalıkların gürültüsünden çekilir,
alkışın geçici sıcaklığından uzaklaşır.
çünkü öğrenir ki,
en derin onay, insanın kendi yüreğinden gelir.

zamanla susmayı öğrenir,
her kelimeyi savunmak zorunda olmadığını,
her bakışa cevap vermenin gerekmediğini bilir.
sessizlik, onun için bir kaçış değil,
bilinçli bir duruştur artık.

kendi iç sesini duyar,
gecenin en karanlık anında bile
yolunu aydınlatan bir fener gibi.
o ses, ne kalabalıkların bağırışına benzer
ne de rüzgarın savruk uğultusuna.
sakin, derin ve kararlıdır.

amacı olan insan,
dikkat çekmek için parlamaz,
sessizce yanar.
bir mum gibi,
önce kendi yolunu aydınlatır,
sonra etrafına fark ettirmeden ışık saçar.

bilmez çoğu,
onun hangi fırtınalardan geçtiğini,
hangi yaraları sabırla sardığını.
ama o bilir,
her iz, onu biraz daha kendine yaklaştırmıştır.

düşer, kalkar,
yanılır, yeniden dener.
çünkü öğrenmiştir.
yol, kusursuz adımlarla değil,
samimi niyetlerle yürünür.

kalabalıkların arasından geçerken
yalnız kalmayı öğrenir,
yalnızlığın içindeki dostluğu keşfeder.
kendiyle konuşur uzun gecelerde,
sorular sorar,
cevaplar arar.
ve bazen, cevapların
beklemekten geçtiğini anlar.

kimse görmese bile yürür,
alkış beklemeden,
takdir istemeden.
çünkü bilir ki,
gerçek zafer,
kendi vicdanının önünde
başını dik tutabilmektir.

zamanla hafifler,
gereksiz yükleri bırakır yol kenarına.
kırgınlıkları, pişmanlıkları,
başkalarının beklentilerini…
ve özgürleşir.

artık bilir.
her kalp kendi sınavını verir,
her ruh kendi yolunu çizer.
kimse kimsenin adımlarını
tam olarak anlayamaz.

ve insan,
olgunlaştıkça şunu fark eder.
en uzun yol,
kendine giden yoldur.
en büyük cesaret,
kendi gibi kalabilmektir.

bu yüzden,
sessizce yürür,
kararlılıkla ilerler,
kimse görmese bile.
çünkü nereye gittiğini bilir
ve bunun için
başkalarının onayına
ihtiyaç duymaz…

Mustafa Alp
09/02/2025 05.00