İbret Şiiri - Serdar Tunçluer

Ne mümkün; ihtiyacı ekmek ise
Gırtlağına hükmetmesi, sebilin
Gözde görür elde dürter vitrine
Çare orda midesine sebilin

Sen sen olki dikkat et
Kim aç ise hürmet et
Uyma sakın şeytana
Her sözüne dikkat et
Düşmez kalkmaz bir Allah
Kim kim ola kim ola
Hep bir Allah kuluyuz
Başken ayak kim ola
Belli olmaz hayat bu
Evlat dersin el olur
Güvendiğin kapılar
Binken başa dert olur
Çevirme hiç kimseyi
Gelir ise kapına
Bir örnekse vereyim
Güvenme sen yapına
Bir zamanlar daha dün
Bir depremdir yıl oldu
Kalktım gittim o yere
Gözlerimki yaş doldu
Körü kör mü sanırsın
Sen sen olda sor sana
Kim almazki bir ibret
Asıl kördür o bana
Gördüm orda bir adam
Verdim ona bir selam
Dedi otur gardaşım
Anlatayım vesselam
Daha dündü bu semtin
Padişahı ben idim
Ne mal kaldı ne evlat
Şimdi söyle ne edim
Dedim kardeş tüm sözler
Şimdi artık boşuna
Desemde ne fark eder
Çare olmaz yaşına
Şahit oldum derdine
Sor soruyu kendine
Seni bana gösterdi
İbret diye birine
Daha on gün öncesi
Kapına bırakmışsın
Kiracını yollara
Ailece atmışsın
Şimdi onlar karşında
Yaşamışlar çadırda
Hazırlanmış bir kap aş
Karı koca karşında

İşte böyle bir ibret, yazıyorum hürmet et
Yarını Allah bilir, sen kuluna nazar et
Deme sakın adamım, dünyanın malı bende
Küçüktür çıban hükmün, ölümün olur benle