İbrâhim Vârî Şiiri - Veli Gizir

Gönülden beyâna, ummândan sâhile,
Kökten dala, daldan göğe,
Gökten semâvâta, vatandan gurbete,
Gider insan bir gün İbrâhim vârî.

Damarlardan ellere, samandan aleve,
Alevden küllere, melikten köleye,
Akıp da yol alır insan, “Ol”dan “öl”e,
Gider insan bir gün İbrâhim vârî.

Tohumdan çiçeğe, çiçekten meyveye,
Meyveden toprağa, topraktan O’na,
Harıl harıl koşan atlardan, nefes nefese kalmaya,
Gider insan bir gün İbrâhim vârî.

Zihnî akıldan amele, amelden çileye;
Zaman ve mekânda dem alır mâziden âtiye.
Mâzisiz mâzi, âtisiz âti, evelsiz ebede,
Gider insan bir gün İbrâhim vârî.

Beyazdan siyaha, gölden çöle,
Kalemden sayfaya, sayfadan fikre,
Sadırlardan satırlara, mânâ dokusundan erdeme,
Gider insan bir gün İbrâhim vârî.

Bırakıp da küçük elleri, başka ellere,
Hacer misali terk edip de yâri çöllere,
Mâsivâ'dan Allah'a, önceden ebede,
Gider insan bir gün İbrâhim vârî.