VARSIN, BİRİLERİNİN GÖZÜNDE,
İYİLER KÖTÜ.
KÖTÜLER İYİ OLSUN,
Varsın birileri bu duruma şaşı olsun .....
Varsın karanlıkta demlensin demlenenler.....
Burnunuzun dibinde menfaat devşirsin,
Gecenin sessizliğinde kendimi arıyorum.
Ay ışığı vurmuş masa, dostlarıma;
Perdeyi oynatan rüzgar, vuslatıma;
İskemleye düşen gölgem, beni geç mişe, anılarıma çağırırken ben gece nin sessizliğinde kayboluyorum, Nasıl anlatırım bu bunalmış ruhuma!....sevgiyi, dostluğu, merhameti....
KORKUNUN ECELE FAYDASI YOK!.
Bu Dünyada onurluca bir hayatın yoksa kendi oluşturduğun müslümanlığı yaşayarak ALLAH'ı aldattığını sanırsın da...HAKİKATİN YOK!...
Kendince çoluk-çocuğunun dünyasını, geleceğini garanti altına almışsın lakin nereden, kimden, kimin hakkından kırptığını sorgulamadan!...sorgulanmadan onurluca kurulmayan ailenin , helal lokma ile büyütülmeyen evladın bu Dünyada da öbür dünyada da faydası yok!..
Kucağı Boş Kalan Çocuk
Hayattaki en zor duygu, ölen birini özlemektir.
Çünkü geri getiremiyorsun.
Sarılmak yok, koku yok, ses yok.
Sadece boşluk var; ruhuna saplanmış, göğsünde taşınan sessiz bir yokluk.
O boşluk, geceleri sessizce büyüyor, gündüzün en gürültülü anlarında bile fark ediliyor.
Deniz ötesi şehirlerin gri sokaklarında yürürken bile gözlerim arkada.
Siluetin hâlâ göğsümde, martılarla yarışan bir hayal gibi.
Ruhsuz kalabalıkların arasından, sanki hiç yokmuşum gibi süzülüyorum.
Bedenim burada, ama ruhum Eminönü’nden Kadıköy’e süzülen bir vapurun güvertesinde.
Rüzgârla Boğaz’a karışmış, dalgaların sessiz şarkısında kaybolmuş.
Ayasofya’nın taşları hâlâ alnımda; ağır bir gölge gibi.
NE TAHT KUR, NE DİZ ÇÖK
Herkesin hikâyesi farklı,
yükü farklı, yarası farklı…
Kimseyi aşağıdan izlemek zorunda değilsin.
SECDE EDEN ALIN, TAHTA OTURAN NEFS
İnsan tuhaf bir varlık.
Alnını toprağa koyuyor ama nefsini tahtından indirmiyor.
"Şühedâ fışkıracak, toprağı sıksan, şühedâ!"
Ve yine yıldızlar kaybolup gidecek, küsüp bu haysiyetsiz dünyanın o kalleş simasına.
Ve yine şimşekler çakacak karanlık dağların cenabet ardında.
Ve yine sıralanacak ardı ardına bayrağa sarılı koca yiğitler.
Ve biz yine damla damla kanayacağız, yer altı zenginliği şehit olan memleketime.
Toprağının altında, üstünden daha çok yiğit yatıran dünya,
Sesimi duyuyor musunuz?
Bir çocuğun gözlerindeki soruyu…
Bir ihtiyarın dizlerine çöken zamanı…
Bir annenin gece yarısı susturduğu duasını…
Ben bağırmıyorum.
Çünkü en derin acılar fısıldar.
SES VER YİĞİDİM, SES VER
Zaman sensizliğe gömüldü… Gökler sustu, rüzgâr yönünü kaybetti — sanki dünya, bir an nefesini tuttu.
Toprak hâlâ adını fısıldıyor gecelere… Ama biz, o sessizliğin altında hâlâ çarpan altın bir neslin kalbini dinliyoruz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!