Günah ile yansam da,
Yalanlarla taşsam da,
Kendi mezarımı kazsam da,
Affı vardır rabbimin.
Tövbe yeter huzurda,
Toz pembe bir rüyadır,
İlerisini göremeyene.
Çok anlamsızdır dünya,
Nefsini terbiye edene.
İbadet gerektirir hayat,
Allâh herkesten iyi süzer insanı,
Yaratılanı en iyi Yaratıcısı bilir,
Bunda da vardır illaki bir ilim.
Okumak emredilir, okunan dinletilir.
Adem vardı huzura,
Eğildi ilahının önünde.
İlahından öğrendi, insan nedir?
Ne için yaratıldım, dedi.
Öğrenmeye açıktı Adem,
Seni yansıtır yazdığın,
Özünü sana gösterir.
Eleştiren de olur elbet
Onlar ne anlar ki zaten?
Bazen kafam boşalsın diye yazarım,
Yazgıya isyan yakışmaz benliğime,
Kaderin üstünde bir kader vardır derler ya.
Çabalamak, ne için çabalıyoruz?
Para için mi, mal için mi, yoksa mülk için mi?
Hiçbiri desek, Rabbin rızası deyip sussak.
Şiirim, bu yeteneği kim bahşetti bana?
Piir Yunus abdal olmuş,
Ya Allâh deyü deyü.
Bu gönül mandal olmuş,
Hak yoldur deyü deyü.
Nefisten sığınırım rabbime,
Zehirli hançerdir kafi,
Sözlerin zehirdir sahi.
Saplandı hançer gibi,
Çıkmaz, var bir acı hâli.
Çözümü vardır belki,
Zihnim savaş yeri gibi,
Düşünmeden duramıyorum.
Gerçekler ile yüzleşir gibi,
Sanki yere yapışıyorum.
Onlar benden ne anlarlar ki?
Nefsine zulmetme artık,
Vicdanına koy elini.
Sadece düşün,
Hakettiler mi?
Anasının taze bebesi;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!