Gönül ki sever Nefis ki ister
Alem senin olsa, olmayan ütopya hayallerini süsler
Ne zaman anlarsın helalin uçsuz bucaksızlığını
Sırtına vurunca acısı Bir damla göz yaşının
Gelin yıkalım bu nefsin kalesini
Boşuna mı sanırsın ihtiyarın küçülen dünyasını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta