Hüzünlü Sone Şiiri - Eyüp Hanoğlu

Eyüp Hanoğlu
18

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Hüzünlü Sone

HÜZÜNLÜ SONE

Senin koynuna dolayıp, okul yollarına düştüğün
Benimse diyar diyar gezdirdiğim gurbetimdir.
Senin fakülteye düşen ayaklarının sabahı
Benim sonbahara vuran akşamüstü sızılarımdır.

Bir tufan sonrasının, çöle düşmüş yalnızlığında
Ufkunu yitirmiş yarınlar kadar kimsesiz ve
Küçük bir çocuğun bakışları kadar masum ve berrak olan
Benim gölgede yitirdiğim, hazin aşklarımdır dibe vuran

Vurmasın diyorum bu deniz bir daha dibe
Sonra nasıl bakarım gökyüzüne, boyun bükmeden.
Utangaç, mahçup ve tutkulu ama gurursuz
Benim biraz biraz eksildiğimdir, özleyip de yaşayamadığım.

Kalbimin doğusundaki Istanbul kadar yorgun,
Adam olmaz bir düştür dünden taşıdığım bugüne
Kadir bilirim, kıymet bilirim ama adam olmam
Benim küllerimdir, bu yakadan öte hala yanan Kerem gibi

Oysa sahip olma isteğidir aşk, aşık olunandan çok
Öyleyse niye bu sızı, hücreden hücreye kasıp kavuran
İstemiyorsa istenilen hayallerinde kurduğun kumdan kenti
Bu benim tutuşarak yarıldığım koca bir ölümdür
Ve ötesi yok, ağır bedelinden başka katlanmanın

20 Ekim 99

Eyüp Hanoğlu
Kayıt Tarihi : 14.4.2001 13:40:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!