Son mürekkep de döküldü kalemden
Son kelime de yazıldı kâğıda
Hüzün dolu duygular da döküldü yürekten
Belli ki günlerden son gün
İyi de güneş neden doğudan batıyor
Ve son nefesi de veriyorum işte
Son hevesim hayal kırıklığında boğuluyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta