Hüzün Mesleğim Şiiri - Afşin Dualı

Hüzün mesleğinde bir üstâd oldum
Keder ummânında sarardım soldum
Cihânın derdiyle yoğruldu ruhum
Hüzün menzilinde ebedî kulum
​
Her seher yâdınla bir âh eyledim
Şeb-i yeldâlara derdim söyledim
Felekten şikâyet, sitem eylemem
Sadrımı pâyidâr efkâr eyledim
​
Bir bezm-i mecliste titrer ellerim
Sanki bir mihrâbda sustu dillerim
Gözümde asılı firâk perdesi
Hicranla demlenir nâçar günlerim
​
Bu firâk bana gussa, her leyl vîran yerim
Gam-nâk gönlüm mâziyle, hep muzdarip gezerim
Ne yâr var ne de dildâr, bu tenhâlıkta
Ben ki bir garîb pervâz, hep hüzün eylerim
​
Gözümden süzülen bir dâne yaştır
Bu melâl ruhumda kadîm bir aştır
Sükûtum hâneme sırdaş kesilir
Sabır ki gönlümde mukaddes taştır
​
Zemâne elinden bir kadeh içtim
Vuslatın yolundan vazgeçip geçtim
Bütün arzuları deryâya saldım
Kendi gurbetimi ben kendim seçtim
​
Kalemim gambazlık eylese dahi
Bu derdin dermanı yoktur vallahî
Mücrim sayılsa da ismim cihânda
Hüznüm dâim olsun, tek bu ilâhî
​
Dilimde sözler intihar, hedefi şaşırmış
Gölgelere gizlenmiş günahlar, kalbe saplanmış
Hüzün mesleğinde ustayım, sadrımda nefsim
Hırsım aşındı, dilimi öldürdüm... kırmadım kimseyi.
​
"Perdeler kapalı... Dışarıdaki dünya ne kadar neşeli olursa olsun, bu odada yalnızca solgun bir ay ışığı süzülüyor. Bu bir veda değil, aksine en saf halimizle yüzleşme anı. Şimdi, o ince sızıya kulak verme vakti..."