Hüsran Şiiri - Zeynep Feyza

Kızardım çokça kendime
Olmayacak şeylere ümitten
İsterdim, umardım
Fakat sonucu hep aynı, hüsran

Aslında ikimiz de aynı toprağa düşmüş
İki elma tohumuyduk
Yeşerip çiçek açmak lazımdı
Meyve verip gerekirse taşlanmak
Gölgesinde soluklanacak kadar yüce olmak

Rüzgarı dallarımızda hissedip
Dökmeliydik güz gelince yapraklarımızı
Ama bize hep erken geldi sonbahar
Son baharımız olduğunu bile bilmeden

Şimdi geçiyor peşi sıra mevsimler
Fakat sen yoksun
Yine umdum, yine düşledim
Ve yine sonuç hep aynı, hüsran