Hükümsüz Şiiri - Mesut Özdemir 3

HÜKÜMSÜZ
Bizim defterimizde silgi olmaz, tek kalemde çizeriz geçmişin izini, Hani o "asla yapmam" dediğin her şey var ya; Şimdi tek tek topluyorum hepsinin dizini. Öyle bir fırtınayım ki ben, dindiğimde anlarsın, Kime liman, kime tufan olduğumu o gün anlarsın. Bizim kitabımızda geri vites yok, tek gidişliktir yolumuz, Kırıldıysa inceldiği yerden, kopar gider kolumuz!

Sana göre biz bir "hiç"tik, eyvallah... Ama unutma ki; senin o dev aynan, Bizim bir bakışımızla tuz buz olur, vallah! Pazarlıksız sevdik, namertle işimiz olmadı, Bizim gönül soframızda haram lokma kalmadı. Senin lügatinde "menfaat" yazarmış meğer, Bizimkinde "can" diyene, can feda imiş eğer. Sen kendini ulaşılmaz sanan bir serap misali, Biz ise o çölün ortasında, fırtınanın ta kendisi!

Gözümden düşen damla değil, senin cenazendir, Bu sessizliğim sanma ki acizliğimden, büyük bir cezandır. Konuşursam yer yerinden oynar, kelimeler kanatır, Senin o süslü yalanlarını, tek cümlem yere yatırır. Dost dedik, yürek dedik, canımızı siper ettik, Meğer biz bir yılanı, koynumuzda besleyip de bitirdik. Hangi masanın mezesiysen, oradan devam et şimdi, Benim sofralarımda artık yerin de yok, adın da bitti! Senin çapın yetmez bizim duruşumuzu tartmaya, Ancak meylin olur, arkadan kuyu kazıp da satmaya.

Şimdi git, hangi aynaya istersen ona bak, Yüzünde o yalanlardan birer birer meşale yak. Biz küllerimizden doğarız, sen dumanında boğulursun, Günün birinde elbet, ektiğini tam yerinde bulursun. Bakma öyle mağrur, bakma öyle yüksekten, Düşüşün sert olur, canın yanar gerçekten. Bizim sustuğumuz yerde, feryadın dahi duyulmaz, Bu hayatın kitabında artık sana yer bulunmaz.

Hangi sahte gülüşün arkasına saklanırsan saklan, İster git kendini en temiz sularda bir güzel akla, paklan. Yine de çıkmaz o leke, o karalık senin alnından, Korkar oldun artık kendi gölgenin bile yanından. Biz bir kere sildik mi, tozunu bile bırakmayız, Geriye dönüp de o yangından tek bir çöpü yakmayız. Senin o küçük dünyanda biz devasa bir hatayız, Ama sen o hatanın bedelini ömür boyu ödeyecek yaştasın.

Gidişine davul zurna çalmaz bu yürek, Sadece bir "amin" deriz, helvaya ne gerek? Kapattığın kapıların anahtarını denize attım, Senin o sahte dünyanı, bir gecede sattım. Yolun açık olsun diyemem, uçurumdur sonu, Sen kendin yazdın, kendin oynadın bu oyunu. Seni ne affederim, ne de beddua ederim, Senin en büyük cezan; seni artık hiç sevmememdir.

Kapandı defter, kalem kırıldı, mürekkep kurudu, Senin o sahte gururun, benim bir sözümle yerle yeksan oldu. Bundan sonra adın "yabancı", yerin "hiçlik" olsun, Yürüdüğün her yol, pişmanlıklarla dolsun! Gölgen bile benden kaçmak isteyecek, gör bak, Benim adım geçtiğinde, yüreğin buz kesecek, uzak bak!

Daha da uzat dersen, bu şiiri sana roman ederim; ama değmezsin. Bizim sustuğumuz yerde senin feryadın dahi hüküm süremez.

VE SON SÖZÜM SANA

"Benim bittiğim yerde başkası başlar sanma; ben bitersem sen sadece bir başkasına 'yara' olursun, 'yar' değil!" EY ALLAH