Hüküm Şiiri - Sabri Servetoğlu

Filiz vermez aşk tohumu
sensizliğin çölünde.
Ben bu çölün mahkûmuyum
ve sensizlik
hükmümden büyüktür.

Bir avuç dua
taş kesilmiş avuçlarımda.
Gökyüzü ağlamaz sanırdım
meğer gök
bir yetimdir.

Bir çay içtim
demi karanlığa karışmış.
Bir kahve içtim
kırk yıl değil
kırk yara çökmüş zamana.

Bölündüm.
Parça parça bir ben kaldı bende.
Her parçada sen değil
senin yokluğun var.

Sandım ki unuturum.
Meğer unutmak
senin adını
başka bir acıda okumaktır.

Gözlerin…
kalbime sürgün bir ülke.
Her bakış
bir infaz gibi iner içime.

İyi niyetlerimi astım
bir elma dalına.
Çocukluk geçti oradan
bir yetim gibi sustu.

Uçurtmalar uçurdum.
İp değil
kader koptu elimde.
Bu yer çekimi değil
ilâhî ağırlıktır.

Ellerin…
bir emir gibi dokunsun istedim.
Dokunmadı.
Ve anladım:
bazı yokluklar
varlıktan gerçektir.

Bu kalp…
güvercin değildir.
Çırpındıkça kanayan bir hüküm.
Ve içinde sen
bitmeyen ateş.