Hudret Şiiri - Mahmî Eşref

Kudret yeter mi hapsedecek hudretin, usu
Hudret ferinde, sanma kalır ahterin pusu

Gencînedir, muhâfaza lâzım o dîdeden
Vehhâc nazarla nâr alevin tuttu ferdeden

Dervâzenin anahtarıdır, hudretinlesin
Sehhâr nazarla müjdelenen kudretinlesin

Çesbîdesin semâda serahter olup, senâ
Hudret senâya, dîdene hemzâd olup fenâ

Hükmünde hudretin, yeke mahrek onun için
Zincir kopar , nazarla esir olmuşun niçin

Hudret ki zincirin demirinden kavî tutar
Gavvâsların duran ulu pîrîni yek yutar

Sadrımda lâyemût nazarın berdevâm odu
Yaktırdı dîdesinde misal tuttu nemrudu

Mahrûku, hudretin nazarından yakıp mefâz
Vâmânde düşmeyen nazarın kıldı intihâz

Kâlîçe kerbelâ seci, temlik verip humâr
Füccârı fehmeden şemi ,elbet sarar demâr

Fevkalbeşerdi hudreti feyzâyı berzede
Mâmûre şehrinin reme efgârlı serzede

Yomsuz ferîde ,hudreti kahhâr sanar imiş
Deryâda umka, hudrete mahkûmdu seryemiş.

Hunrîz sanıp da hudreti fehvâsı nâmedir
Nûşâbe yokluğunda nigâhın ikâmedir

Parlar güher yeşim, gece ahterlerin gide
Hurşid senin yanında sönükken ne âide

Târîki dîdesinde boğan hudretin feri
Hurşid mi , ordusundaki dâim duran çeri

Nâfiz nazarla hükmüne giren ordunun eri
Ahterdi, yek nazarla çerin kesti zemheri

İnfâzı hudretin demi dökmez usun alır
Us olmadan bedende duran dem neden kalır

Teslim alırdı şeşderi , emrinde mûbedan
Yektir o vezni ,hudreti hemsâzdı serdivan

Zehrindi hudretin , bana mahşerdi dîdeler
Mahşer hemâre, hudreti ansın kasîdeler

Eşrâtıdır o dîdelerin,maktadır kelâm
Mahmîye zerkeden ağu,gejdûmeden selâm

Mef'ûlü / Fâilâtü / Mefâîlü / Fâilün