Hüdâyî Şiiri - Recep Hayal

​Bursa’da kadıydı, faniyi bıraktı,
Üstada varıp da nefsini yaktı.
Gönül çerağını Aşk ile yaktı,
Dergâhın kapısı olan Hüdâyî.

​Bursa’nın kadısı, halkın rehberi,
Dergâha adım attığı o günden beri,
Nefsini yenerek aştı siperi,
Edep hırkasını giyen Hüdâyî.

​Sırtında ciğerle gezdi sokakta,
Makamı, mevkiyi eyledi toprak.
Üftâde yolunda bir garip yaprak,
Edebin sırrına eren Hüdâyî.

​Üftâde Hazret’in bir bakışıyla,
Yüreğin sönmeyen o yakışıyla,
Boğaz’ın sular gibi akışıyla,
Huzur iklimine varan Hüdâyî.

​Aşkın ateşinde yandı bu canı,
Hakk’a kul olmakmış mülkün ilhanı.
Unuttu tahtları, terk etti şanı,
Aşkın deryasına batan Hüdâyî.

​Padişahlar geldi, diz vurdu öne,
Aydınlık bağışladı dönen her güne.
Gönlünü kaptırdı o bir tek Dosta,
Manevi sultanlık kuran Hüdâyî.

​Der ki: "Bize bağlı kalan her zaman,
Denizde boğulmaz, vermez hiç aman."
O kutlu duayla deryalar duman,
Gemileri yola süren Hüdâyî.

​Duaları durur, zamana siper:
"Bizim yolumuza girenler içer..."
Denizde kaybolmaz, karada kalmaz,
Bizi de duana kat, ey Hüdâyî!

​Üsküdar sırtında bir kutlu çınar,
Aşkın deryasına dalan Hüdâyî.
Sözünde hikmetler, özünde pınar,
Hakk’ın rızasını bulan Hüdâyî.

​Üsküdar tepesi mübarek makam,
Ondan feyz alırsa sönmüyor kelam.
Ruhuna binlerce dualar, selam,
Gönüller tahtında sultan Hüdâyî.

​Türben bir sığınak, gönüller saray,
Boğaz’ın üstünde parlayan bir ay.
Seninle anılır Üsküdar her ay,
Gönül mülkünde bir sultan Hüdâyî.

​Nefsin tuzağını tek tek kırarak,
İlahi aşk ile yanıp durarak,
Aşığın kalbine melhem olarak,
Kıyamete kadar yaşar Hüdâyî.

Recep Hayal
Hayaloğlu