Hüdayi Can Şiirleri - Şair Hüdayi Can

1973 yılında Denizli’nin Çameli İlçesi’ne bağlı Kolak Köyü’nde doğdu. İlkokulu köyünde okudu. Daha sonra Denizli, Yalvaç ve İstanbul’da yatılı okullarda okudu. 1990 yılında Kabataş Erkek Lisesi’nden mezun oldu. Aynı yıl girdiği M. Ü. Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü 1994 yılında bitirdi.
Hilal Hanımın eşi, Zeynep Bike, Neval Begüm ve Vehbi'nin babası.

Hüdayi Can

1

Ak çamın dalında salıncak kurdun,
Hayaller, kaygılar gönle üşüştü.
Bazen tana kadar, düşündün durdun;
Gün düştü dağlara, kalbe dağ düştü.

Devamını Oku
Hüdayi Can

Bütün Mehmetlere…
Mehmet’in başını okşadı anası,
Alnından öptü.
Ana sevgisiyle dolmuştu
Bembeyaz gönlü.

Devamını Oku
Hüdayi Can

Nedir beklemenin rengi?
Beklemek nedir?
Beklemek, önce biraz mavidir şüphesiz
Belki biraz sarı, biraz pembe,
Kara lekeler de olabilir zaman zaman kuşkular beyanında
Kızılı ocağınızdan uzak olsun dostlar

Devamını Oku
Hüdayi Can

Sen ey tüveley, rüzgarların girdabı
Savruldu hayallerimiz, hatıralarımız
Savruldu önünde çer çöp misali…
Ki hangi kavak yelleri estiyse başımızda
Hangi karayel, poyraz, lodos, meltem
Ve nice bora savurduysa,

Devamını Oku
Hüdayi Can

Şimdi nerdesin anne?
Yine, yatılı okul pencerelerinden seyredilen yıldızlarda mı,
Yoksa gurbet gecelerinde dinlenen
Anneli şarkılarda mısın?
Yavrum aç mı susuz mu, diye
Üstü mü açıldı uykusuz mu, diye

Devamını Oku
Hüdayi Can

Nurettin Bal için

Rüzgarlar sıyırdı peçesini, hüzünlü yüzünden güzün
Yağmurlar yıkadı yüzümüzü
Uyardı güzümüzü, hüznümüzü
Hani Heraklit Efendi, hani iki defa yıkanılmazdı bir yağmurda

Devamını Oku
Hüdayi Can

Neşeli şeyler de demek isterdim,
O sızarmış, her ne varsa testide.
Böyle sayfalarca ağladım durdum,
Şehriyar’dan bir tan yeli esti de.
“Heyder Baba ıldırımlar çahanda”
Desem de hemşerim kapardı hisse,

Devamını Oku
Hüdayi Can

Gün doğarken sönen son yıldız kadar;
Erken açan çiçek kadar yalnızım.
Büyür içimde sebebsiz bir keder,
Sonra bir his beni sarar, yalnızım.

Issız ovada yalnız tepe gibi,

Devamını Oku
Hüdayi Can

Vefa ediyor belki aklınca,
Ama insaf etmiyor yalnızlık.
Takvimler bitse de yaprak yaprak;
Bitmiyor yalnızlık.
Yalnız kalmamdan korkuyor olmalı ki;
Bir türlü başımdan gitmiyor yalnızlık.

Devamını Oku
Hüdayi Can

Hilâl’e
Sen gittin, güz geldi İstanbul’a
Gözlerinle güz tohumları mı ektin sokaklara?
Bulutlar gözlerinin buğusuna mı özendi?
Benden bir şeyler mi kalsın dedin ya
Sen gittin de, güz geldi İstanbul’a.

Devamını Oku