Hoşçakal Şiiri - Döndü Dülger

Sarılıp boynuna hasretin belini kıramadığım.
Ne sana yar olabildim, ne de bir asudelik yer bulabildim.
Hoşçakal sabır menzilim Hoşçakal.

Hoşçakal adını ezber yaptırdığım geceler.
Bir damla gözyaşında boğduğum cesaretim.
Solmuş karanfil, çatısız evim,
Geç gelen sevdam, dilden dökemediğim vedam,
Hoşçakal!

Omuzlarıma çöken ayrılığın ağırlığı,
Arkamdan bakıp ah eden yaralı duygularım.
Kalbimin çırpınışları, ihtimallere mahkum kalan yanım
Hoşçakal.

Gitmeler bu kadar kalabalık mı olur?
Arkamda bıraktığım her şey biraz sen mi artık?
Bir adımda bin hatıra,
Her nefeste ömürlük yorgunluk mu taşınır?
Beni bana düşman eden bekleyişlere hoşçakal.
Ellerim koynumda , umudum delik deşik,
Aklımın inkar ettiği, gönlümün iflas ettiği sevgili!
Hoşçakal.

Adını kalbimden sildim sanma!
Sadece kanatacak yer bırakmadım.
Bu veda sana değil,
Sağ çıkmayan sol yanıma.
Başka çare bırakmayan yazgıma hoşçakal.
Ben seni kalbimden başka koyacak yer bulamam ki,
Kendimi sığdıramadığım kalbine,
Lâl kesilen lisanıma,dar gelen takatime,
Söylediğim en uzun yalanıma hoşçakal.
Hoşçakal!...
Döndü Dülger