Dışın âşık, için mâşuk, gönül sarhoş, o sâkîdir.
Hayât ancak meyinden bir nasib almışsa râkîdir.
Gönül uşşâka fahr etme bu dâvâ sanma bâkîdir.
Riyâkâr olsa da insan mezârın rengi hâkîdir.
Bilirsin ol ferahlık hep cefâdan sonra vâkîdir.
Visâl Hânî için müşkül şükür bilmez ve şâkîdir.
(Mefâîlün/Mefâîlün/Mefâîlün/Mefâîlün)
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta