Eşikten atlayan adımlar, adımız.
El ayak çekilince yağmurlaşan
Yüz bulutları hatıralarımız
Kiminin gölgesi sığmaz yolumuza,
Kiminin aydınlığı.
Kimi mevsime diz vurdurur,
Kimi sabahın koynunda haz bulur.
Uyanır doğa, uyanır can, uyanır yaşam
Uyur mu bastığımız toprakta ruhumuz?
Üşür, uyuşur, titrer, donar,
Yanarak üşür;
Yakasına yapıştığımız âlem.
Silkeler, sırtından tutar insanı
Kuyusundan çıkarır atar yarına.
Hafızası düşer güne tüm yolculukların.
Başımızın üstünde dönüp duran
Kuşlar misali pervasızdır
Zamanın cebinden düşürdüklerimiz.
Bir göz izinden beslenir,
Dalga ucu fırtınalar.
Sarsıldıkça yürekte atan duyuşlar,
Çivisini çakmakla uğraşır
Arzın dibine yaratılmışlar.
Şimdi kırmızı soluklu bir üveyiktir
Her bir damlamız,
Deştikçe gagasıyla kanar insan yanlarımız.
Emine Nesrin Özdemir
Kayıt Tarihi : 11.08.2026 18:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hisler
