man ?alaba wajadda wajada…
Gönlüm ister seni sultan etmek,
Kalbime destan etmek,
Ruhuma nakşetmek
Mahkum kaldım ellere tek
yapayalnız ehlî âlem düşüncesi pek,
Ve hiç kimse anlamadı
Senden başka „beyaz kanlı“
Ve hiç kimse sevemedi
Senin kadar „beyaz kanlı“
Ben aç kaldım
Düşlerim doyurdu beni
Bir aş verenim yoktu ki
Tokluk duygusu öğretmediler ki
İşte o zaman anladım
Bir lisan bir insan,
Adâb ile bezemezsen, virân olur irfân,
Edebinle süslersen, ehl-i âlem hayran,
Bir lisan bir insan,
Söz ki, zehir de olur, şifâ da,
Ve bazen görmemek icap eder.
Çünkü kararmıştır.
Ve bazen insanda tek ak kalan parça
Gönlüdür.
Gönlünün haritası ise
Sorsan yâr’e belki ben bir hiç’im..
Belki de sadece divaneyim
Lâkin kocaman deniz’de
ben de bir damla değil miyim yâr’im..?
Ve sizin anlamadığınız sessizlikteki gürültüydü
Sessiz bir kış gününde
Kar’a basarken
Karanlığa bakarken
Dünya sessizken
Bir güvercin uçurdum senin için
Bir değil bin yaprak döktüm senin için
Ve bin yaprağın her birine kör kaldım senin için
Güvercinin yerdeki gölgesine hapsettim kendimi
Bir güvercin uçurdum kendim için
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!