Hikmet Atiş Şiirleri - Şair Hikmet Atiş

TELEFONDAKİ SES

Bir gün akşam saatleri yaklaşırken, işten çıkmış eve gelmiştim.
Tek başıma kalmış olduğum ev, iki odalı, küçük bir daireydi.
O günde baya yoğun bir çalışma yapmıştım. Yorgundum yemek
hazırlamaya dahı taketim kalmamış bir haldeydım. Kanepe nın

Aklımdan çıkarmasamda seni,
Kalbimden atamasamda seni,
Ölünceye kadar unutamasamda seni,
Tövbeler bir dah sevmeyeceğim seni.

Kalbime bir iz biraktıysan da,

Manilerim 1.

İnce giyerim ince,
Pembe yakışır gence,
İnsan bir hoşoluyor,
Sevdiğini görünce.

Yıllar yılı şiirler yazdım sana
Bir gün olsun açıpta okumadın
Tek kelime dahi yazmadın bana
Asılsız sözlere nasılda kandın.

Yolun başında başkaydı sözlerin

Seni yad ettikçe gözlerim doldu
Yanlızlığı içimden atamadım
Bahçemde çiçekler açmadan soldu
işte o zaman oturup ağladım.

Sen orda ben burada günler geçmiyor

Bekliyeceğim.

Yağmur bulutu bekler
Gelsede yağsam diye
Sabah güneşi bekler
Doğsada açsam diye

Yine mazilere daldım bu gece
Gönlümden çıkarıp atmadım seni
O güzel günleri andım bu gece
Ömrümden çıkarıp atmadım seni

Aldandın

Terk ederek gittin uzağa
Geri dönüpte bir bakmadın
Nasılda düşmüşsun tuzağa
Asılsız sözlere aldandın

Biliyorum aradan yıllar geçti
Ancak bu gönül seni unutmuyor
Yürek bu yürek, baştan seni seçti
Gözümden akan yaş dinmek bilmiyor.

Hayal edip maziyi hatırladım

Yürürdük sahil boyu adım adım
Deniz üstünde martilar sürüsü
İzole yaparak evde kapandım
Unutalım şu korona virüsü.

Kara bulutlar gibi sardın Dünyayı